Weblog: Rabo en DSB bewijzen fout in beurssysteem
zaterdag 11 oktober 2008
De gehele financiële wereld gaat op de beurs onderuit. Volgens de berichten zullen alle banken en verzekeraars wel last hebben van de zogenaamde kredietcrisis. De aandeelhouders gaan daarom massaal tot verkoop over. Grote financiële instellingen, zoals een Aegon, kelderen in beurswaarde maar liefst 25% in één dag.
Bij de Rabobank halen ze dagelijks opgelucht adem dat zij niet mee doen aan het luchtbellenblazen van de beurs. Zij zijn niet beursgenoteerd en daardoor gaan de idiote beursschommelingen gelukkig aan hun neus voorbij.
Ook de heer Dirk Scheringa van de DSB bank dankt de heer op zijn blote knieën dat de beursgang een paar jaar terug is mislukt. Een bank die leeft van het uitzetten van leningen zou met de ervaring van Amerika direct verdacht zijn. Stemmingmakerij van de media waaronder de uitlatingen van Jort Kelder (in ‘De Wereld Draait Door’ dat de DSB dreigt om te vallen) hebben weinig invloed.
Zowel de Rabobank als de DSB-bank kunnen de toestroom van nieuwe spaarders nauwelijks aan.
Zoals ik al regelmatig heb geschreven, is het beurssysteem waarbij aandeelhouders hun winst grotendeels moeten halen uit koersstijgingen een regelrechte aanslag op onze gezonde bedrijven. Ieder zuchtje wind wordt door allerlei deskundigen heel breed uitgemeten en daarop reageert de aandelenkoers. De exorbitante stijgingen en dalingen hebben desastreuze gevolgen en maken van gezonde ondernemingen zieke bedrijven.
De gevaren van een beursgenoteerd bedrijf worden duidelijk gemaakt in een artikel uit de Management Scope van 2005. In dit artikel werden de ervaringen van Hans Breukhoven, oprichter en directeur van Free Record Shop, opgetekend.
Breukhoven bracht Free Record Shop in 1989 naar de beurs, maar kocht na 13 jaar alle aandelen weer op. Hij vond dat de beursnotering als een rem op de ontwikkeling van zijn bedrijf werkte en hij had genoeg van alle bemoeienis.
Veel ondernemers zullen met een jaloers oog gekeken hebben naar Breukhoven ten tijde van de 'delisting' van zijn bedrijf. Immers, in 2005 mopperden al veel kleine en middelgrote beursgenoteerde bedrijven over de gang van zaken. De vraag 'wat levert een beursnotering voor meerwaarde?' werd steeds vaker rondgeroepen. Breukhoven vroeg zichzelf diezelfde vraag af en besloot dat de nadelen groter waren dan de voordelen. 'Ik heb dertien jaar op de beurs gestaan. In het begin was dat absoluut noodzakelijk, het is waarschijnlijk de redding van mijn bedrijf geweest. Ik had een solvabiliteit van nog geen twaalf procent, ik kreeg nergens geld meer. Ik had in die tijd nog een paar mogelijkheden: of een venture capitalist in de arm nemen of in zee gaan met enkele goede relaties met centen of naar de beurs. Ik heb uiteindelijk voor de beurs gekozen', legt Breukhoven uit.
Breukhoven, moe van het vechten tegen de bierkaai, besloot uiteindelijk om zijn bedrijf na 13 jaar eigenhandig van de aandeelhouders terug te kopen. Een actie die maar voor weinig ondernemers, gekweld door dezelfde vraag, is weggelegd.
De eerste jaren nadat ze niet meer beursgenoteerd waren viel de winst tegen. De teruggang van de muziekhandel was veel sneller gegaan dan van tevoren was ingeschat. Een andere belangrijke oorzaak waardoor de winst daalde waren de inhaalinvesteringen die gedaan moesten worden. Door de beursnotering waren een aantal grote investeringen gewoonweg niet gedaan omdat deze een te grote invloed zouden hebben op de cijfers en dus op het resultaat van de aandeelhouders. Daarna is zo’n 14 miljoen achterstallig onderhoud ingehaald. Dus door van de beurs af te gaan, kon het bedrijf weer een stap naar voren maken. Had hij dit allemaal gedaan tijdens de beursnotering, dan waren er een heleboel mensen niet blij met hem geweest. Ook het feit dat hij nu gewoon weer kan vertellen dat het wat resultaten betreft stukken moeilijker gaat en dat ze er veel harder voor moeten werken dan anders, is tijdens een notering ondenkbaar. Als hij zo open tijdens de beursperiode was geweest, had hij gigantische problemen gekregen. Ook in dit opzicht ervaart Breukhoven het beursloze leven als een bevrijding.
Tijdens de beursnotering ergerde hij zich mateloos aan de banken, die in principe zijn notering tot een flop of een succes konden maken. Terwijl de laatste vijf jaar op de beurs de omzet van Free Record Shop gemiddeld zo’n vijftien procent steeg en de nettowinst met bijna tien procent, lieten bankiers, analisten en de beurskoers het echter afweten. Alleen de gekte van de internethype zorgde er even voor dat een piek van zestig euro werd neergezet. Dit werd ingegeven doordat Free Record Shop een ongeveer vijfprocentsaandeel in de internetaanbieder Zonnet had. Een totaal irreële beweegreden volgens Breukhoven, maar indertijd gaf hij wel aan dat Free Record Shop eindelijk op het niveau stond waar het aandeel hoorde te staan. Na de internethype knalde de koers echter weer naar beneden en kocht Breukhoven de aandelen tenslotte voor 14,75 euro terug.
Op de vraag of hij zijn bedrijf niet had moeten verkopen voor 60 euro per aandeel in de tijd dat dit kon, antwoordt Breukhoven meewarig glimlachend: “Veel mensen hebben mij in die tijd aangeraden een flink deel van het bedrijf te verkopen en dat had mij zeker een hoop geld opgeleverd. Maar dan, ben ik dan een gelukkiger mens? Ik eet alle biefstukken die ik wil eten en mijn nageslacht zal het ook niet rot hebben. Ergens houdt voor mij het verhaal om maar vermogen te blijven creëren op.”
Zelf vind ik het verhaal van Hans Breukhoven inspirerend en een voorbeeld hoe het dus ook kan. Breukhoven, de Rabobank en DSB realiseren zich dat de opgepompte lucht op de beurs niet datgene is wat zij nodig hebben. In deze onzekere tijden kunnen zij de eer aan zichzelf houden.
Hartelijke groet,
Klaas Kroezen Sr.
Directeur VerzekerVoordelig.nl
Gebruikte bron: http://managementscope.nl/magazine/artikel/211-Hans-Breukhoven-Freerecordshop)